Robert Gliński postawił na nowoczesność i wygrał. Zaangażował młodych, nieznanych aktorów /Marcela Sabata, Tomasza Ziętka, Kamila Szeptyckiego, Sandrę Staniszewską/, którzy wnieśli na ekran świeżość, energię i charyzmę. Wybrał też zestaw aktorów nieco starszych, którzy stworzyli bardzo dobry drugi plan czyli m.in Krzysztofa Globisza, Artura Żmijewskiego, Andrzeja Chyry, Danutę Stenkę i Wojciecha Zielińskiego. Za zdjęcia odpowiedzialny był Paweł Edelman, który sfotografował historię Rudego i Zośki na absolutnie światowym poziomie. Mimo tradycyjnie też /jak w polskim kinie/ niezbyt oszałamiającego budżetu akcję odbicia Rudego pokazano w sposób, którego realizatorzy na pewno nie muszą się wstydzić.

Gliński nieoczekiwanie chyba nawet dla samego siebie jeszcze przed  premierą został oskarżony o to ekranizację zbyt odległą od książki i o niewystarczającą troskę o etos wojennego harcerza, a z drugiej strony krytycy wypominali mu zbytnią ostrożność i zachowawczość w podejściu do filmowej i historycznej materii. Na swój sposób i jedni i drudzy mieli odrobinę racji. Reżyser nie miał zamiaru kręcić linijka po linijce prozy Kamińskiego, ani budować harcerzom pomnika, choć nie miał też zamiaru dekonstruować pewnego mitu, którym ich wojenne losy obrosły. Z drugiej strony nie miał też zamiaru kręcić polskiego “Czasu Apokalipsy” czy “Plutonu”, czyli filmu, który przechodzi do historii z powodu odwagi w podejściu do tematu. Chciał nakręcić nowoczesny obraz, który bez obawy można pokazać pod każdą szerokością geograficzną. Bo będzie zrozumiały i bo technologicznie niczym nie będzie ustępować produkcjom, które powstają na całym świecie. I swój cel zrealizował. Teraz może spokojnie czekać na widzów. Wielu widzów. Biorąc pod uwagę jakość filmu, olbrzymią promocję i raczej oczywiste zainteresowanie szkół “Kamienie na szaniec” zapowiadają się na jeden z największych przebojów polskich kin w tym roku.

Piotr Szygalski

Chyba nikt nie spodziewał się, że film wzbudzi aż tyle kontrowersji. Wszyscy, którzy mieli okazję zobaczyć przedpremierowy pokaz najnowszego filmu Roberta Glińskiego, w recenzjach wyrażali odmienne stanowiska. Prawicowi krytycy w większości dostrzegali polityczną niepoprawność. W środowisku harcerskim pojawiły się głosy oburzenia w związku z nieścisłościami historycznymi. Historycy, zajmujący się Szarymi Szeregami, doradzali reżyserowi podczas prac nad adaptacją, jednak ostatecznie wycofali swoje nazwiska z napisów końcowych. Odżyła kwestia rzekomej homoseksualnej miłości “Zośki” i “Rudego”, wysnutej przez dr Elżbietę Janicką. Gdzieś przebija się również wątek antysemicki. Pojawiają się opinie, że kontrowersje wokół filmu są wynikiem “czepiania się na siłę”. Warto pamiętać, że powieść Kamińskiego to obowiązkowa lektura szkolna. Reżyser podkreśla, że kieruje adaptację do młodzieży. Jaka więc jest ekranizacja Glińskiego? Przekonamy się już 7 marca.

Twórcy zaprosili do współpracy Dawida Podsiadło, idola młodzieży. W filmie usłyszymy jego piosenkę “4:30″. Trudno nie dostrzec tu pewnego chwytu, który ma przyciągnąć do kin grupę docelową – młodzież.

Obok uznanych aktorów: Artura Żmijewskiego, Danuty Stenki, Wojciecha Zielińskiego, Andrzeja Chyry, Krzysztofa Globisza, Mariana Dziędziela, Anny Dereszowskiej, Olgierda Łukaszewicza, w filmie zagrali młodzi, początkujący aktorzy Marcel Sabat (Zośka), Tomasz Ziętek (Rudy) i Kamil Szeptycki (Alek). Kto wie czy “Kamienie na Szaniec” nie wypromują nowych gwiazd kina?

Joanna Pilska

Tym razem historia, z którą się zmierzył inspirowana była prawdziwymi wydarzeniami. Czy poradził sobie z tym wyzwaniem? Widzowie będą mogli się o tym przekonać już 10 maja, gdy film wejdzie do kin.

Jak twierdzi aktor, tym razem było to dla niego szczególnie ważne zawodowo: „Jeszcze nie grywałem ojców tak dorosłych córek, więc jest to kolejny krok w mojej karierze” – przyznaje. Bohater, którego gra, staje przed wyjątkowo trudnymi okolicznościami – dowiaduje się, że jego nastoletnia już córka została przez przypadek podmieniona w szpitalu tuż po narodzinach. To odkrycie zmieni jego życie nie do poznania. „Opowiedziana w filmie historia ma wymiar antycznej tragedii. Za sprawą swoistego fatum (przypadkowa zamiana niemowląt w szpitalu), bohaterowie zostali postawieni w sytuacji kryzysowej, z której tak naprawdę nie ma dobrego wyjścia. Mimo to, każda z postaci próbuje się z nią zmierzyć, a widz śledzi ich dramatyczne zmagania” – tłumaczy reżyser filmu, Marcin Solarz.

Żmijewskiemu na ekranie partnerują: Ewa Skibińska (Matka Teresa od kotów) i Katarzyna Herman (Wszystko, co kocham). W roli bliźniaczek zobaczymy siostry – Karolinę Chapko (Yuma) i Paulinę Chapko (Sala samobójców).

OSZUKANE – Historia, która nie miała prawa się zdarzyć.

Trzy pokolenia mężczyzn z jednej rodziny: dziadek (muzyk Michał Urbaniak), syn (Artur Żmijewski) i wnuk (Krzysztof Chodorowski – po raz pierwszy w tak dużej roli). Wszyscy uparci jak diabli, niechętni do tego, by przyznawać się do błędów, a tym bardziej do użalania się nad sobą. Trochę zgryźliwi, wyraziści w swoich opiniach. Gdy najstarszy z nich zostaje sam, porzucony przez żonę, która w jesieni życia postanawia odzyskać to, co wcześniej utraciła, syn i wnuk muszą się nim zająć. Próbują też odnaleźć babcię, ale jej poszukiwania szybko schodzą na drugi plan, ustępując miejsca obserwacji skonfliktowanych bohaterów. Czy uda im się w końcu przełamać bariery, wybaczyć winy i wzajemnie zaakceptować?

Nie jest to ani pierwsza, ani z pewnością ostatnia opowieść o tym, że najtrudniej dogadać się w rodzinie, że tu wyrastają największe mury, ale również tu można spotkać się z największym zrozumieniem i wsparciem. Nie jest to również ani pierwszy, ani ostatni film o różnicach i podobieństwach między trzema pokoleniami. Spośród innych, podobnych fabuł, “Mój rower” wyróżnia się szczerością scenariusza i urodą obrazu, a także wspaniałym aktorstwem. Urbaniak jest tak dobry, iż nie czuć, że na co dzień zajmuje się czymś innym. Żmijewski zrzuca telewizyjną skórę ojca Mateusza czy doktora Burskiego i jest odpowiednio spięty i surowy. Chodorowski z kolei ma w sobie coś z młodego Edwarda Furlonga, nerw, dzięki któremu wkrótce może znowu go zobaczymy na ekranie?

To piękny wizualnie i muzycznie film, precyzyjnie utkany, ale też wyjątkowo naturalny. Co prawda Trzaskalski, zupełnie niepotrzebnie, czasem stawia kropkę nad i popycha akcję do przodu wydarzeniem nieco za mocnym (widz łatwo się zorientuje, o czym mowa), ale walory całości wady spychają w cień.

“Mój rower” zapisuje się w pamięci jako kino wrażliwe, lekko poetyckie, bliskie w duchu na przykład amerykańskiemu “Dróżnikowi”. Choć to opowieść o męskiej linii rodziny, kobiety też łatwo się w niej odnajdą.

Dagmara Romanowska | iti cinema