Siedmiu policjantów, siedem dni i siedem grzechów – o tym jest jak twierdzi reżyser i scenarzysta Wojtek Smarzowski “Drogówka”. Jeśli jednak ktoś nie zauważy biblijnego i metafizycznego kontekstu to i tak bez problemu zobaczy znakomity film. Kryminalny thriller z obyczajowym, polskim wstępem i kontekstem. Jest trup, korupcja, szemrane interesy i policyjna lojalność, której lepiej nie zawsze ufać.

Smarzowski to fenomen. Idealnie łączy filmową współczesność i nowoczesność z mądrze pojmowaną lokalnością. Jest naszym swego rodzaju dobrem narodowym, bo w jego filmach odnaleźć można z jednej strony wszystko co najlepsze w kinie amerykańskim proponuje David Fincher, a z drugiej to za co widzowie uwielbiają rosyjskiego do szpiku kości Aleksieja Bałabanowa. W “Drogówce” po raz kolejny spotyka się ulubione przez Smarzowskiego aktorskie combo, o twarzach, których raczej nie zobaczymy w “Tańcu z Gwiazdami” czyli między innymi Bartek Topa, Arek Jakubik i Marian Dziędziel, ale też dopiero “odkrywani” przez reżysera Adam Woronowicz i Maciej Stuhr.

Znakomite kino, które najprawdopodobniej dzięki poziomowi, ale też profesjonalnej i intensywnej promocji, okaże się wielki hitem. Oby tak się stało, bo wtedy okaże się, że warto inwestować nie tylko w polskie kino romantyczne i historyczne, ale też dobre, nowoczesne i bezkompromisowe.

Piotr Szygalski

W “Drogówce” rzuca nas w wir życia stołecznej komendy. Dużo się tu pije, łapówkami nie gardzi, nie stroni od seksu – z żonami, kochankami i dziewczynami spotkanymi na pielgrzymce lub w burdelu. Akcja koncentruje się wokół postaci sierżanta sztabowego Ryszarda Króla (Bartłomiej Topa). Chłop to jak inni – ciągle brakuje mu kasy, z żoną (Izabela Kuna) nie najlepiej się dogaduje, za to z koleżanką z pracy (Julia Kijowska) o wiele lepiej. Nie można go nazwać aniołem, ale wcieleniem zła również nie. Po kolejnej hucznie spędzonej nocy, w tle z urwanym filmem, w końcu dosięga go rzeczywistość. Kolega (Marcin Dorociński) zostaje zamordowany. Król staje się głównym podejrzanym i jeżeli sam nie wyjaśni sprawy, czeka go odsiadka…

Jak to często bywa u Smarzowskiego, prawda, do której w końcu dojdzie bohater, a wraz z nim my, nie będzie miała nic wspólnego ze światem widzianym przez różowe okulary. Reżyser po raz kolejny mocno nami potrząsa. Gliniarzy traktuje w znacznej mierze jako pretekst do opowiedzenia historii o wiele bardziej skomplikowanej i uniwersalnej zarazem. Bardziej to film o władzy i jej nadużyciach, grzechach zżerających ludzi, bez względu na ich zawód, niż portret obyczajowy komendy.

Zobacz więcej: Album ze zdjęciami z premiery filmu.

Choć wydaje mi się, że tym razem Smarzowski kilka razy celowo, acz dla mnie niepotrzebnie przeszarżował (również w samej intrydze) oraz przedstawił Polskę sprzed kilku lat, a nie dzisiejszą, nie zmienia to faktu, iż “Drogówka” to kawał wyśmienitej roboty, której inni nasi filmowcy mogą mu tylko pozazdrościć. To popis reżyserii, pracy operatorskiej (Piotr Sobociński Jr) i aktorstwa. Swoje skrzydła rozwijają tu nie tylko główni aktorzy (poza Topą trzeba zwrócić uwagę na Eryka Lubosa, Jacka Braciaka, Arka Jakubika i Julię Kijowską), ale i drugoplanowi. Maciej Stuhr jest na ekranie łącznie przez kilka minut i wypowiada może trzy zdania, ale puentuje całą historię. Lech Dyblik, Andrzej Grabowski, Łukasz Simlat, Henryk Gołębiewski, Piotr Głowacki, Krzysztof Kiersznowski – budują epizody-perełki.

Czytaj więcej: Recenzja filmu “Lincoln”.

Wiele ze scen i dialogów “Drogówki” ma kultowy potencjał. Całość wciąga niczym rasowy, acz surowy thriller policyjny, a po seansie w głowie huczy od pytań. Nawet jeżeli mam drobne “ale”, to i tak powtórzę: inni twórcy mogą Smarzowskiemu tylko zazdrościć talentu, a widzowie życzyć sobie, by więcej takich filmów kręcono.

Dagmara Romanowska | Next Film

Film opowiada o siedmiu policjantach, których poza pracą łączy przyjaźń, imprezy, sportowe samochody i wspólne interesy. Ich mały, zamknięty świat z pozoru działa doskonale. Wszystko się zmienia, gdy w tajemniczych okolicznościach ginie jeden z nich. O morderstwo zostaje oskarżony sierżant Ryszard Król (Bartłomiej Topa). Próbując oczyścić się z zarzutów, odkrywa prawdę o przestępczych powiązaniach na najwyższych szczeblach władzy.

Przez jakiś czas obraz funkcjonował pod tytułem “Siedem dni”. Jak zdradza reżyser, chodziło o to, by niepotrzebnie nie prowokować urzędników. – Film od samego początku nazywał się “Drogówka”, ale w pewnym momencie musieliśmy zrobić małą zmyłkę – mówi Smarzowski w rozmowie z serwisem Portalfilmowy.pl. – Nie chodziło o policjantów, których przy realizacji mieliśmy w swojej obstawie. To było raczej związane z załatwianiem różnych zgód w urzędach (na zamknięcie niektórych ulic itp.). Nie chcieliśmy prowokować urzędników, tracić czasu na pisanie sprostowań i wyjaśnień.

Premiera “Drogówki” zapowiedziana jest na 1 lutego. Poza Topą w filmie występują Arkadiusz Jakubik, Eryk Lubos, Marian Dziędziel, Marcin Dorociński, Jacek Braciak, Julia Kijowska, Agata Kulesza i Izabela Kuna. Smarzowski wyreżyserował obraz na podstawie własnego scenariusza.

karo | portalfilmowy.pl

“Siedem dni, siedmiu kolegów, siedem grzechów głównych. Portret miasta i przypowieść o korupcji, która rozpoczyna się na tylnym siedzeniu radiowozu, a kończy w… Brukseli” – brzmi oficjalne streszczenie filmu.

Smarzowski realizuje “7 dni” według własnego scenariusza. Za zdjęcia odpowiedzialny będzie Piotr Sobociński Jr, za scenografię Joanna Macha, za kostiumy Katarzyna Lewińska, za charakteryzację Ewa Drobiec, a za montaż Paweł Laskowski.

Obecnie twórcy poszukują statystów do scen zbiorowych, które będą kręcone w Warszawie w marcu i w kwietniu. Szczegóły można znaleźć na stronie oficjalnej filmu. Dostępny jest również oficjalny teaser produkcji. Można go zobaczyć tu.

Premiera “7 dni” zaplanowana jest na 2013 rok.

Ostatni film Smarzowskiego to “Róża”. Dramat można oglądać od 3 lutego. Wcześniej zdobył wiele festiwalowych nagród.

karo | inf. własna