Bugajski lubi obsadzać Gajosa w rolach szwarccharakterów. W „Przesłuchaniu” był bezwzględnym ubekiem, majorem Kąpielowym. Teraz jest cynicznym, lubiącym wykorzystywać swoją pozycję i przewagę zawodową prokuratorem. Pierwowzór tej postaci istnieje naprawdę. W 2003 roku doprowadził on, razem z szefem miejscowej skarbówki, do upadku nowoczesnych zakładów mięsnych w Krakowie. Na kilka miesięcy, na podstawie naciąganych zarzutów, zamknął też w areszcie ich właścicieli, którzy opuszczali go nie tyle jako uniewinnieni biznesmeni, ale przede wszystkim bankruci i ludzie złamani. Bugajski przeniósł akcję swojego filmu do Gdańska, zmienił też kilka szczegółów, tak żeby nadać mu walor uniwersalny, bo jak okazało się w trakcie zdjęć, podobnych przypadków jest zdecydowanie więcej. Ostatecznie powstał solidny thriller pokazujący Polskę w dosyć przerażający sposób. To dobrze i źle. Z jednej strony po obejrzeniu filmu tracimy sporo złudzeń na temat funkcjonowania naszego sytemu prawno-skarbowego. Z drugiej jednak z obrazu, który byłby czymś więcej niż tylko bardzo mocną, ale jednak doraźną publicystką niewiele zostało. Oczywiście oprócz znajdującego się poza skalą jakiejkolwiek oceny Januszem Gajosem. Zresztą aktorstwo (Kazimierz Kaczor, Przemysław Sadowski, Magdalena Kumorek, Wojciech Żołądkowicz) i zdjęcia Piotra Sobocińskiego juniora są najmocniejszą stroną poruszającego, ale jednak pozostawiającego spory niedosyt „Układu Zamkniętego”.

P.Szygalski/P.Skiba

,,Mój rower” czyli cała prawda o facetach. Najnowszy film Piotra Trzaskalskiego zręcznie romansuje ze stylem komediodramatu. To historia trzech mężczyzn reprezentujących kolejne pokolenia. Mówi się, że mężczyźni nie rozumieją kobiet, a co jeśli nie rozumieją siebie nawzajem i nawet jeżeli kochają nie potrafią wyrazić tego słowami? W rolach głównych Artur Żmijewski, który idealnie pasuje do tej roli i zaskakujący jazzman Michał Urbaniak. Film już porusza międzynarodową publiczność i zbiera liczne nagrody na festiwalach.

Zapraszamy również do przeczytania naszej recenzji filmu, którą znajdziecie pod tym adresem.

Justyna Poręba

Justyna Poręba

Na premierze filmu pojawiło się większość obsady. Jakub Gierszał opowiadał dziennikarzom m.in. o przygotowaniach do roli złodzieja ‘Zygi’, a Tomasz Kot o roli nieobliczalnego ‘Opata’, rosyjskiego gangstera. Udało się nam również porozmawiać z reżyserem filmu, Piotrem Mularukiem oraz Krzysztofem Skoniecznym i Jakubem Kamieńskim, którzy zagrali wspólników “Zygi”, króla “jumy”. Koniecznie obejrzyjcie naszą relację, jeśli chcecie wiedzieć skąd wzięło się to określenie, a zarazem tytuł filmu.

Zapraszamy również do przeczytania recenzji filmu, którą znajdziecie tutaj.

KK

Akcja rozpoczyna się trzy lata po upadku PRL-u. Zyga (Jakub Gierszał) ma serdecznie dość oglądania kolorowego świata tylko w młodzieżowych pismach. Z pomocą kumpli, a także obrotnej ciotki (Katarzyna Figura), zostaje królem “jumy” – drobnych kradzieży w Niemczech.

Zapraszamy do obejrzenia naszej relacji z uroczystej premiery filmu, którą znajdziecie pod tym adresem.

Nie wiem, od czego zacząć, bo wszystko w tym filmie jest złe. Scenariusz, muzyka, konwencja, aktorzy (wyjątkowo mało charyzmatyczny Jakub Gierszał), a nawet wydawać by się mogło tak prosta rzecz jak scenografia. Bo niby jest stylizacja na początek lat 90., plakaty z gazet Dr Albana i 2 Unlimited, sofiksy, breloczek z rybką, ale podczas “wycieczki” do Frankfurtu Zyga i jego koledzy wpadają do drogerii pewnej znanej, współczesnej sieci, na której półkach znajdują się z łatwością rozpoznawalne (pomimo superzmylającego zabiegu z brakiem ostrości) współczesne produkty. Takie rzeczy rażą i nie potrafię zrozumieć, czemu nikt nie zadał sobie trudu, by takich wpadek nie było. Scenografia to jednak pikuś w porównaniu z całą resztą. Czemu w pierwszych minutach polskiego filmu musi być chlanie wódki nie wiem, ale najwyraźniej być musi. Dlaczego bohaterowie muszą być antypatycznymi cwaniaczkami, też nie mam pojęcia. Bo niby to film o przemianie, o wyrównywaniu rachunków z “niemieckim oprawcą”, jak ładnie nazywa to bohaterka Kasi Figury, o transferze dóbr deficytowych, o młodzieży, która marzy o nowych adidasach. Co z tego, kiedy naprawdę jest to film o ubogich, finansowo i intelektualnie, małomiasteczkowych gangsterach oraz dziewczynach, które się nie szanują i dla facetów upadlają. Kolejna, znów dla mnie niezrozumiała, pochwała kumoterstwa, nepotyzmu i najzwyklejszego oszustwa, kłamstwa i złodziejstwa, marnie ubrana w fatałaszki poczucia niesprawiedliwości, dążenia do upragnionej wolności.

Kolejna rzecz, której nie mogę pojąć – czemu polscy filmowcy w jednym dziele za wszelką cenę chcą poruszyć co najmniej kilka ważkich kwestii, goniąc nieudolnie za kolejnymi wątkami. Bo nie wystarczyło, by była to tylko opowieść o yumie. Nie. Jest jeszcze młodzieńcza miłość i to w różnych wariantach, wystawiona na próbę męska przyjaźń, zagadnienie źle pojmowanego honoru, motyw zemsty, przekupstwa, władzy, żądzy pieniądza, a nawet i miejsce dla papieża się znalazło. Na domiar złego, Piotr Mularuk bawi się zupełnie bez polotu konwencją, miesząc romans z kryminałem, nadając całości westernową otoczkę.

Słabe to i nieprzekonujące. Pod absolutnie każdym względem.

Joanna Moreno | Kino Świat