Aktorów będzie można zobaczyć w siódmym sezonie cyklu, którego akcja cofnie się w czasie i opowiadać będzie o Powstaniu Warszawskim. Prace nad nowymi odcinkami ruszą 29 kwietnia i potrwają do 12 sierpnia. Premiera planowana jest na antenie TVP2 na jesieni.

Na ekranie pojawią się Jan Wieczorkowski, Maciej Zakościelny, Jakub Wesołowski, Agnieszka Więdłocha, Magdalena Różczka, Karolina Gorczyca, Edyta Olszówka, Marta Nieradkiewicz, Borys Szyc, Ireneusz Czop oraz Mariusz Bonaszewski, a także Antoni Pawlicki, którego bohater – Janek Markiewicz – został zastrzelony w piątym sezonie.

Scenariusz nadchodzących epizodów napisali Jarosław Sokół i Ewa Wencel. Za kamerą staje Jan Hryniak.

Polski serial emitowany jest od 7 września 2008 roku. Fabuła koncentruje się na żołnierzach Związku Walki Zbrojnej/Armii Krajowej/Delegatury Sił Zbrojnych. Szósta odsłona odbywała się w 1946 roku i toczyła w Polsce, Monachium i Londynie.

aka | wirtualne media

Po przyznanych nominacjach, zaczęły się zakłady. Większość stawiała na Dawida Ogrodnika (“Chce się żyć”). Sama Marta Nieradkiewicz (nominowana za rolę w “Płynących wieżowcach”) przyznała przed galą przyznania nagród, że najprawdopodobniej to właśnie Dawid ją otrzyma. Decyzja komisji jednak nas zaskoczyła. W tym roku sprawdziła się metoda “do trzech razy sztuka”. Statuetkę Cybulskiego otrzymał, dwukrotnie już do niej nominowany, Piotr Głowacki. Aktor nie ukrywał zaskoczenia. Nie spodziewał się, że takie wyróżnienie trafi do niego, zanim “stuknie mu trzydziestka piątka”. Przypomnijmy tylko, że Nagrody Cybulskiego przeznaczone są dla aktorów, którzy nie ukończyli 35. roku życia). Trudno nie zgodzić się z decyzją komisji, kreacja Głowackiego w filmie “Dziewczyna z szafy” przyniosła mu w pełni zasłużone zwycięstwo. Na Dawida Ogrodnika również z pewnością wkrótce przyjdzie czas, poza tym dzięki swojej roli w “Chce się żyć” jest już “Orłem”. Aktor cały czas prężnie się rozwija i konsekwentnie realizuje w ambitnych projektach. W kwietniu w ramach Teatru Telewizji zostanie wyemitowany spektakl z Ogrodnikiem. Więcej o tym przeczytasz pod tym adresem. Wracając do naszego zwycięzcy, Piotr Głowacki nie zamierza spocząć na laurach, jego dorobek wciąż się “rozrasta”. Za kilka miesięcy zobaczymy go w filmie, o którym na pewno będzie głośno. Pod tytułem “Bogowie” kryje się kariera niezwykle zasłużonego (nie tylko dla medycyny) profesora Zbigniewa Religi.

CZYTAJ WIĘCEJ: Piotr Głowacki o nagrodzie im. Zbyszka Cybulskiego

Co jeszcze działo się na gali? Nagrodę Kapituły z rąk Andrzeja Wajdy odebrała Agnieszka Grochowska. Reżyser na forum, dając wyraz swojej sympatii i uznania dla aktorki, zaproponował jej “przejście na ty”, co wprowadziło ją w niemałe, ale bardzo miłe, zaskoczenie. Grochowska wspominała swoje cztery nominacje do nagrody Cybulskiego i żartowała, że gdyby pojawiła się nominacja piąta, na pewno nie zakończyłaby się ona sukcesem. Aktorka żartobliwie mówiła o swoim wieku (jest przed czterdziestką) i wyraziła nadzieję, że uhonorowanie całości jej artystycznego dorobku nie oznacza końca kariery. Jestem pewna, że o karierę Agnieszki Grochowskiej nie musimy się martwić.

Na gali nie pojawiła się Julia Kijowska. Na jej prośbę, dyplom odebrała Agnieszka Grochowska. Kijowska przebywa za granicą, czyżby szykował się zagraniczny film z aktorką w roli głównej/

Joanna Pilska

Nagroda Cybulskiego to nie byle jakie wyróżnienie. Postać jej patrona przecież urosła do rangi legendy. Cybulski, mimo krótkiego życia, stał się wybitną indywidualnością powojennego kina. Jego uroda, charakterystyczne podejście do życia, talent i niecodzienna przypadłość “wskakiwania do pociągów” uczyniła z niego polskiego James’a Dean’a. Stąd też założenia w regulaminie, że statuetka powędruje do młodych aktorów, którym taką wybitność i indywidualizm można przypisać. Jedno jest pewne, prestiż i znaczenie nagrody są niezaprzeczalne. Pierwszym laureatem był Daniel Olbrychski. Pozwolę sobie na małą dygresję… Całkiem niedawno publiczność przyznała to wyróżnienie Jakubowi Gierszałowi, w którym również szybko zaczęto widzieć polskiego James’a Dean’a. A kto ma szansę na wyróżnienie za 2013 rok?

Tradycyjnie kandydatów jest pięciu, a wśród nich są: Piotr Głowacki, Julia Kijowska, Marta Nieradkiewicz, Magdalena Berus i Dawid Ogrodnik. Berus to bardzo młoda aktorka (20 lat), nie ukończyła nawet szkoły teatralnej, ale szybko przekonała i krytyków, i publiczność do swojej wyjątkowości. Ogrodnik ma ogromne szansę na odebranie nagrody. Zachwycił wielu swoją niełatwą kreacją w “Chce się żyć”. Nominacja Kijowskiej nie powinna być zaskoczeniem. Zagrała w wielu głośnych filmach ostatnich lat (“Drogówka”, “W ciemności”, “Pod mocnym aniołem”). W przypadku Głowackiego to kolejna nominacja. Potencjał aktora jury zauważyło już przy filmach “Oda do radości” i “80 milionów”. Nieradkiewicz, dotąd rozpoznawalna dzięki serialowi i rólom teatralnym, najwyraźniej również wykorzystała szansę dzięki roli w dość głośnej produkcji “Płynące wieżowce”. Nasuwa się wniosek, że jednym z gwarantów nominacji jest mocne wejście.

Rok 2014 okazał się szczęśliwym dla Agnieszki Grochowskiej. Nominacje otrzymała cztery razy, ale dopiero teraz zostanie laureatką. Została wyróżniona za “wybitną indywidualność artystyczną i cały dotychczasowy dorobek aktorski”. Zaskakujący jest jednak fakt, że to już 7 lat temu Grochowską doceniono za granicą, przyznając jej, podczas Berlinale, tytuł “Shooting Star”.

Kto ma największe szanse? Możemy “strzelać”. Rozstrzygnięcie już 26 marca.

Joanna Pilska

Nie wszystkim film Tomasza Wasilewskiego przypadnie do gustu – bynajmniej nie ze względu na tematykę. To obraz z wyrazistym charakterem i stylem. Niszowy, acz wpisujący się w światowe trendy kina niezależnego. Jedni się w nim zakochają, dadzą się mu uwieść. Inni przejdą obok, może nieco znużeni.

“Płynące wieżowce”, podobnie zresztą jak “W sypialni” (pełnometrażowy debiut Wasilewskiego), najwięcej mówią – milcząc. To film, który koncentruje się na wewnętrznych przeżyciach bohaterów, a nie na dynamicznej, pełnej fajerwerków akcji. Skupienie na obserwacji nie oznacza jednak, że nic się na ekranie nie dzieje. Przeciwnie – to być może jeden z najbardziej szczerych polskich filmów o relacjach i uczuciach. Bardzo intymny, a zarazem odważny w ukazywaniu bliskości fizycznej. Może nawet za bardzo dosłowny. A może akurat w sam raz – w końcu bez udawania, niedopowiedzeń.

Chociaż produkcja zyskała już miano “pierwszego polskiego filmu gejowskiego”, homoseksualizm jest tylko jedną z płaszczyzn, których dotyka reżyser. Ta historia rozpoczyna się od dziewczyny i chłopaka. Drugi chłopak pojawia się chwilę później, poddając w wątpliwość więź łączącą parę. Ułożony dotychczas świat trójki bohaterów zostaje wywrócony do góry nogami, gdyż nie wszyscy potrafią się tu jasno zadeklarować, podjąć decyzję, przełamać. Wolą okłamywać… siebie samych. A może uciekać? A może, tak naprawdę, nie wiedzą, czego chcą? Może też są ofiarami pewnych społecznych i kulturowych oczekiwań i ról, które sami sobie nakładają? Interpretacja należy do widza.

Widzowie, którym ten typ narracji przypadnie do gustu, z seansu “Płynących wieżowców” wyjdą z głową pełną pięknych zdjęć Jakuba Kijowskiego oraz pod sporym wrażeniem gry Marty Nieradkiewicz, Mateusza Banasiuka i Bartosza Gelnera. Na kolejny film Wasilewskiego czekam z ciekawością.

Karolina Łukaszewicz | Film Point Group