“Dziewczyna z szafy” to film, który uwodzi swoją innością, charakterem i klimatem. To kino dla marzycieli, którzy nie chcą dać się zaszufladkować, którzy przynajmniej czasami pragną i potrafią spojrzeć na świat przez różowe okulary, którzy w szarości dnia powszedniego potrafią dostrzec coś niezwykłego. To również film dla wrażliwców i outsiderów, którzy uparcie kroczą własną ścieżką.

Początek tej opowieści mógłby zwiastować przygnębiający, ciężki obraz o znojach i niedolach ludzkiego losu. Typowe polskie blokowisko, wieżowce ze swoimi ciasnymi mieszkankami, starymi windami i ciemnymi korytarzami. Tutaj właśnie webmaster Jacek (Piotr Głowacki) opiekuje się swoim autystycznym bratem Tomkiem (Wojciech Mecwaldowski) i próbuje ułożyć sobie jakoś życie. Ich rodzice nie żyją – mają tylko siebie. Brzmi ponuro? Bodo Kox nie zamierza jednak wpędzać nas w depresję, kręcić dokumentu czy dramatu społecznego. Nie interesuje go też banalny “kicz na pocieszenie serc”. Stawia na… zagadkę i tytułową dziewczynę z szafy, Magdę (debiutantka Magdalena Różańska). To niezwykle tajemnicza osoba, która ma już za sobą – dla niepoznaki – próby samobójcze. To ona jednak otwiera bohaterom (i widzom) oczy, pokazuje świat inny, lepszy lub gorszy, weselszy lub smutniejszy, bardziej przyjazny lub straszny, ale na pewno nie tak nudny, jak mogłoby się wydawać.

Kox umiejętnie balansuje na granicy tragedii i komedii, satyry i surrealizmu, zabawy i powagi. Czasami żongluje gatunkami i konwencjami, puszcza do widza-kinomana oko. Operator Arkadiusz Tomiak (“Obława”, “Symetria”) wspiera go swoimi fantastycznymi, klimatycznymi zdjęciami. Mecwaldowski zaskakuje rolą diametralnie różną od tych, które przyniosły mu popularność, ale i talentem malarskim – jest bowiem autorem obrazów, zaprezentowanych w jednej ze scen filmu. Eryk Lubos i Teresa Sawicka na drugim planie kreślą z wprawą kolejne frapujące postacie. W “Dziewczynie z szafy” każdy widz odnajdzie własną prawdę, własną refleksję, a po seansie może… zajrzy na dach – z kanapką i kawą – by przyjrzeć się niebu? Kto wie co tam zobaczy?

Dagmara Romanowska | Kino Świat

To przejmująca psychodrama pokazująca rozpad młodego i udanego małżeństwa, które nie może sobie poradzić z traumą gwałtu, a potem także braku zaufania, wzajemnych podejrzeń, oskarżeń i narastającej niechęci, a nawet nienawiści. Ni byłoby filmu Fabickiego gdyby nie dwa prawdziwe wydarzenia. Seks-afera w Olsztynie, w której prezydenta tego miasta oskarżono m.in gwałt na ciężarnej urzędniczce (swoją drogą film nie wzbudził zbyt dużego entuzjazmu pośród aktualnych włodarzy Olsztyna), oraz reportaż Lidii Ostałowskiej z „Dużego Formatu”, w którym przyjrzała się tym dramatycznym wydarzeniom z perspektywy męża zgwałconej kobiety.

Fabicki do głównych ról zaangażował bardzo przekonujących na ekranie Marcina Dorocińskiego, Julię Kijowską i Adama Woronowicza, choć mam wrażenie, że w przypadku panów (vide kilka poprzednich ról) mógł „wykorzystać” ich nieco intensywniej. Bardzo dobry jest też drugi plan z Dorotą Kolak, Agatą Kuleszą, Marianem Dziędzielem i Wojciechem Mecwaldowskim. Ten ostatni był zresztą po premierze bardzo poruszony filmem i wygląda na to, że chętnie zagrałby w kolejnym obrazie Fabickiego, którego wyraźnie ceni.

CZYTAJ WIĘCEJ: RECENZJA FILMU “MIŁOŚĆ”

Czy trzeba będzie na jego trzeci film czekać kolejne 6 lat jak było w przypadku „Miłości” ( debiut fabularny „Z odzysku” miał premierę w 2006 roku) ? Chyba nie, bo Fabicki coraz mocniej przygotowuje się do następnego, tym razem większego projektu. Wyjątkowo we współczesnym, polskim kina w jego przypadku zaplanowano około 70 dni zdjęciowych. A co ciekawe, pamiętając o tematach, które dotąd interesowały reżysera, ma to być kino familijne z… małpą w roli głównej. W co pewnie trudno, najbardziej w „familijność”, uwierzyć tuż po obejrzeniu „Miłości”, ale tym bardziej na kolejną propozycję Fabickiego warto czekać.

Piotr Szygalski/Piotr Skiba

Akcja filmu zaczyna się latem 1683 roku, kiedy trzysta tysięcy wojowników Imperium Osmańskiego pod wodzą Wielkiego Wezyra Kary Mustafy rozpoczyna oblężenie Wiednia. Po ucieczce Cesarza Leopolda los miasta staje się coraz bardziej niepewny. Jeśli Wiedeń upadnie, armia Wielkiego Wezyra bez trudu dotrze aż do Morza Północnego, a potem także do Rzymu. Po wielu tygodniach oblężenia, 11 września 1683 roku, dochodzi do decydującej bitwy. Szale zwycięstwa przechylają się wielokrotnie. W chwili, gdy wszystko zapowiada bliski tryumf armii Wielkiego Wezyra, do boju włączają się polskie wojska. Pod wodzą króla Jana III Sobieskiego husaria stacza morderczą walkę, w której ważą się nie tylko losy miasta, ale i całej Europy.

W filmie występują F. Murray Abraham, Enrico LoVerso, Andrzej Seweryn, Piotr Adamczyk, Borys Szyc, Marcin Walewski, Krzysztof Kwiatkowski, Wojciech Mecwaldowski oraz Jerzy Skolimowski jako Jan III Sobieski i Alicja Bachleda-Curuś jako księżna Eleonora Lotaryńska.

Za reżyserię odpowiada Renzo Martinelli.

aka | monolith

Akcja filmu rozgrywa się w Koenigsberg, w 1945 roku. Tam polski James Bond wpada na trop skarbu skradzionego przez nazistów. Do akcji, również wkracza stary znajomy Klossa, Herman Brunner, któremu to próbuje jak zwykle pokrzyżować plany w przejęciu skarbu. Bohaterowie przenoszą się do lat 70. gdzie ponownie spotykają się po wojnie starzy „przyjaciele”. W filmie pojawia się również miłosny wątek, gdzie do akcji wkracza nowa postać, córka jednego z niemieckich żołnierzy — Elsa, dla której Kloss jest w stanie zrobić wszystko, nawet poświęcić powodzenie swojej misji.

Obsada aktorska w filmie jest wyśmienita. Głównych bohaterów (Klossa i Brunnera) grają naprzemiennie Stanisław Mikulski i Tomasz Kot, a także Emil Karewicz i Piotr Adamczyk. Dodatkowo są aktorzy młodego pokolenia m.in. Marta Żmuda-Trzebiatowska, Wojciech Mecwaldowski, Anna Szarek czy Piotr Głowacki.

Czy będzie to godny następca legendarnego serialu? Sprawdźcie sami. „Stawka większa niż śmierć” od 16 marca w kinach.

Krzysztof Kleczkowski

W grudniu minionego roku ekipa pod wodzą reżysera Patryka Vegi pojawiła się w Malborku, by na potrzeby nowej “Stawki” zamienić krzyżacką warownię w majestatyczną twierdzę Królewiec. To właśnie w cieniu jej murów kręcono sceny, w których pierwsze skrzypce odegrała Marta Żmuda Trzebiatowska. Aktorka, skradająca się po zamkowych
korytarzach, w długim płaszczu i okrągłych okularach wyglądała niczym rodzona siostra słynnego czarodzieja z Hogwartu.

Nie uszło to uwadze kolegów z planu, którzy szybko znaleźli Marcie nowy pseudonim. – Od chwili tamtych zdjęć mówili o mnie Harry Potter – śmieje się gwiazda, która w filmie wcieliła się w Elzę, piękną wybrankę agenta J-23.

Twórcy “Klossa” nie ukrywają inspiracji klasyką gatunku – filmami “Tylko dla orłów” i “Komandosi z Nawarony”. Szpiegowski film utrzymany jest w klimacie legendarnego serialu, ale opowiedziany językiem współczesnego kina – ze spektakularnymi efektami specjalnymi i dynamiczną, pełną suspensu akcją.

W obsadzie obok Żmudy Trzebiatowskiej znaleźli się Tomasz Kot, Piotr Adamczyk, Daniel Olbrychski, Adam Woronowicz i Wojciech Mecwaldowski, a także niezapomniani serialowi antagoniści Brunner i Kloss – Emil Karewicz oraz Stanisław Mikulski, których spotkanie po latach będzie wstępem do pasjonującej podróży w przeszłość i odkrycia jednej z największych tajemnic III Rzeszy.

http://www.youtube.com/watch?v=8fpO8J9Iwco

karo | kino świat