“Bilet na Księżyc”, nowy film Jacka Bromskiego, ma swoje momenty (bynajmniej nie chodzi o striptiz Anny Przybylskiej, choć ten zapewne swoich fanów zyska), ale całości bardzo brakuje lekkości, pomimo humoru – dystansu, a także spójności. To kino, które strasznie chce być żartobliwe i wyluzowane, sielankowe i radosne, ale bardziej przypomina biesiadne wspominki.

Główni bohaterowie to, owszem, całkiem sympatyczna para – bracia. Naiwny maturzysta Adam (Filip Pławiak – po raz pierwszy w głównej roli kinowej) oraz jego starszy brat Antoni (Mateusz Kościukiewicz – po raz pierwszy nie jako chłopak z problemami). Adaś marzy o służbie w siłach lotniczych, dlatego komisja poborowa spod Rzeszowa kieruje go do marynarki w Świnoujściu. Antek to hulaka i wielbiciel spódniczek, przekonany, że młodszy brat musi zaznać trochę życia (seks i napitek), zanim trafi w kamasze.

Historia jak każda inna, dobry pretekst dla komedii z lat PRL-u. Im jednak dalej, tym ciężej. Wszystkiego jest za dużo i za nachalnie. Po kilkunastu minutach ma się wrażenie, że nie ogląda się filmu, tylko słucha kanału “lata 60.” w jednym z muzycznych serwisów internetowych. Coraz bardziej rażą “rubaszne” żarciki, dialogi, które słyszeliśmy już tysiąc razy, scenki stereotypowo-rodzajowe (łapówki, ubecja, Barejowski absurd). Finał – sam w sobie rewelacyjny, głównie dzięki udziałowi Andrzeja Chyry – wprawia wręcz w osłupienie, gdyż z resztą filmu – poza bohaterami – ma niewiele wspólnego.

PRZECZYTAJ WIĘCEJ: RECENZJA FILMU “WENUS W FUTRZE”

Jeżeli na ekranie zobaczy się własną durną i chmurną, pełną marzeń i nadziei młodość w PRL-u, pierwsze szaleństwa i miłości, jeżeli przymknie się oko na seksizm i sztampę, dwie godziny z “Biletem na Księżyc” mogą minąć szybko. Jeżeli jednak od komedii wymaga się bardziej oryginalnej myśli czy też subtelności, lepiej poszukać innego seansu.

Karolina Łukaszewicz | Kino Świat

 
W 2009 roku Katarzyna Rosłaniec wygrała filmem “Galerianki” festiwal “Młodzi i Film” w Koszalinie, została też uznana za najlepszą debiutantkę na festiwalach Nowe Horyzonty we Wrocławiu i Polskich Filmów Fabularnych w Gdynii. Skromne i pozornie mało przebojowe kino stało się wielkim sukcesem komercyjnym. “Galerianki” zobaczyło w sumie ponad 550 tysięcy widzów, a wpływy z projekcji zamknęły się ostatecznie w kwocie ponad 9 milionów złotych. Przystępując zatem do realizacji kolejnego obrazu z młodymi bohaterami na pierwszym planie Rosłaniec była już gwiazdą młodej, polskiej reżyserii. Zarówno w wymiarze artystycznym jaki i kasowy.

Czytaj również recenzję filmu “Bejbi Blues” pod tym adresem.

Czy “Bejbi Blues” – historia 17 letniej Natalii, która mało rozsądnie i odpowiedzialnie spełnia swoje marzenie o byciu mamą – potwierdzi te oczekiwania i nadzieje okaże się wkrótce. Jedno jest pewne – Rosłaniec bardzo trafnie dobrała i poprowadziła młodych aktorów czyli przede wszystkim Magdaleną Berus (zapowiada się na sporą gwiazdę), ale też Nikodema Rozbickiego, Klaudię Bułkę i Michała Trzeciakowskiego. W rolach drugoplanowych i epizodycznych na ekranie pojawili się też m.in. Mateusz Kościukiewicz, Katarzyna Figura, Magdalena Boczarska i Renata Dancewicz.

Piotr Szygalski

17-letnia Natalia (Magda Berus) postanawia zajść w ciążę z wyluzowanym skaterem Kubą (Nikodem Rozbicki) po to, żeby mieć kogoś do kochania i kogoś, kto ją będzie kochał. Poza tym fajnie jest mieć dziecko – można je zawsze modnie ubrać, można pokierować “karierą” malucha. Problemy zaczynają się wtedy, gdy matka Natalii (Magdalena Boczarska), kobieta 33-letnia, zostawia córce mieszkanie i wyjeżdża. Obiecuje opłacanie rachunków, resztą dziewczyna musi zająć się sama. Posiadanie dziecka przestaje być takie cool. Kuba od pieluch woli melanż, a Natalia pracę w designerskim butiku. Brzmi niezbyt oryginalnie, prawda?

Obejrzyj również relację wideo z uroczystej premiery filmu pod tym adresem.

“Bejbi Blues” wypełniają kolejne efektowne, kolorowe (żeby nie napisać pstrokate) scenki-skecze, teledyskowo-reklamowe ujęcia, przerywane zaciemnionym ekranem. Kuba nigdy nie wie, o co chodzi i najchętniej spędza czas z kumplem Ernestem (Michał Trzeciakowski). Jego matka (Danuta Stenka) to paląca przy dziecku królowa lodu i zazdrosna macocha. Żłobek zarządzany jest przez oschłą kierowniczkę. Matka Natalii to puszczalska, a sąsiadka (Katarzyna Fiugra) dziwaczka. Wszyscy młodzi wyglądają jak modele. Jest trochę przekleństw i slangu, sporo seksu, jeszcze więcej nagości, a najwięcej ekstra ciuchów. Ach, jeszcze obowiązkowe sceny całujących się dziewczyn, ćpania i chłopaka (Mateusz Kościukiewicz) wykrzykującego, że jest bogiem.

Egoizm, patologia, głupota, samotność, potrzeba miłości, “syndrom matki Madzi” – cokolwiek miało być tematem “Bejbi Blues” – zaginęło pośród wszechobecnego przerysowania, dekoracji i stereotypów. Z bluesem ten film na pewno nie ma nic wspólnego.

A jeżeli chodzi o Larry’ego Clarka… – kiedyś miał coś ważnego do powiedzenia, potem już tylko powtarzał samego siebie.

Dagmara Romanowska | Kino Świat

- “Wyprawa na Księżyc” jest filmem adresowanym do młodych widzów, którzy okresu PRL-u nie pamiętają. Widzom, którym ten czas kojarzy się głównie z komediami Barei i “Rejsem” Piwowskiego, chciałbym przypomnieć prawdziwe oblicze rzeczywistości, jaka wtedy istniała – mówi o swoim projekcie reżyser i scenarzysta Jacek Bromski. Na pomysł wpadł już ponad dwadzieścia lat temu.

Głównym bohaterem jest młody chłopak z Rzeszowa, Adam (Pławiak), który dostaje powołanie do Ludowego Wojska Polskiego. Do jednostki na drugim krańcu Polski, w Świnoujściu, odwozi go starszy brat, Antoni (Kościukiewicz). Kilkudniowa podróż wypełniona jest spotkaniami ze starymi i nowymi znajomymi. W tle dzieje się historia.

Ekipa pracuje w różnych zakątkach Polski, w tym w Kazimierzu Dolnym, Krakowie, Rabce, Mszanie Dolnej, Świnoujściu i w Warszawie. Pierwszy klaps padł na początku sierpnia – ostatni planowany jest na wrzesień.

Premiera ma odbyć się w przyszłym roku. Poniżej prezentujemy relację z planu przygotowaną przez Polski Instytut Sztuki Filmowej.

karo | inf. własna

Miało być tak wspaniale, a wyszło jak zawsze. I nie mówię już o piłkarzach, ale o obrazie Filipa Marczewskiego. Bohaterowie (Mateusz Kościukiewicz, Agnieszka Grochowska) to rodzeństwo, które łączy coś więcej niż typowa zażyłość brata i siostry. Miało być odważnie, miało być przełamywanie tabu, a wyszedł ciężkostrawny, nietrzymający się kupy, kompletnie niewiarygodny pasztet (nie obrażając pasztetu).

Siłą takiej produkcji powinny być kreacje aktorskie. I widać, że Kościukiewicz i Grochowska starają się i razem, i z osobna. Próbują wygenerować napięcie między Anką a Tadzikiem, chcą zelektryzować widza, niewiele z tego jednak wychodzi. Ukradkowe spojrzenia i trochę nagiego ciała to za mało. Problem jednak nie w aktorach, ci bowiem nie mieli po prostu na czym pracować. Ich postaci są słabo rozrysowane, trudno zrozumieć skąd między nimi taka więź, czemu podejmują takie a nie inne decyzje (szczególnie Anka). Jeszcze trudniej z nimi sympatyzować, usprawiedliwiać czy chociażby zaakceptować ich zachowania. Na domiar złego, reżyser postanowił nakręcić nie tylko dzieło o zakazanej miłości, ale i obraz o neofaszystach, problemie Cyganów w Polsce, rozterkach młodych dziewcząt, dramatach młodych kobiet, o zagubionych emocjonalnie chłopcach, o złych mężczyznach i głupich, słabych przedstawicielkach płci pięknej. Wprowadza wiele wątków, z których żaden nie jest zgłębiony, a co gorsze nie jest potrzebny do głównej historii.

Czyli w “Bez wstydu” nie ma niczego dobrego? Jest. Ale nie na tym to powinno polegać, że w filmie doszukuje się pojedynczych, dobrych elementów i za wszelką cenę próbuje wysupływać z miernej całości zacne fragmenty. To, co dobre, po prostu więc pominę.

Joanna Moreno | Kino Świat