Żeby było Wam wesoło, w tym tygodniu na różowo. Sesja już za pasem, dlatego tym bardziej polecamy choć na chwilę oderwać się od sterty książek, skserowanych skryptów, czy starannie przepisanych notatek i posmakować kultury na najwyższym poziomie.

Paweł Małaszyński został wybrany najgorszym aktorem i pewnie wielu marzy, by porzucił X muzę na rzecz muzy. Osobiście nie uważam, że powinien, ale fani solidnego, soczystego, rockowego grania na pewno by na tym skorzystali.

Bywają filmy dobre i bywają filmy pyszne. “Jiro śni o sushi” łączy obie te kategorie. Po seansie nabierzecie olbrzymiej ochoty na wypad na japoński specjał, a w ustach i głowie pozostanie wam rozkoszny posmak oraz wielkie uznanie dla mistrza z Tokio.

Czy zauważyliście, że większość płyt solowych, które były jakimś przełomem w muzyce, do których wraca się wciąż z przyjemnością, nie trwało więcej niż 40 minut? No właśnie. Piękne czasy, gdy należało zmieścić materiał na płycie winylowej odeszły już w zasadzie w zapomnienie, a wraz z ich końcem nastał okres zapychania albumów na zasadzie “im więcej piosenek, tym lepiej”. Niestety, tak nie jest.

Tej płyty nie powinno się sprzedawać w sklepach. Jeśli już, to tylko na koncertach.

Jeszcze jakiś czas temu zupełnie nie przypuszczałem, że będzie mi dane pochwalić Rihannę za album jako całokształt. Tymczasem “Talk That Talk” to naprawdę bardzo przyzwoity materiał.

50 słów może wystarczyłoby do oddania świetności nowego, drugiego w 2011 roku, albumu Kate Bush. Nie godzi się jednak traktować takiej artystki, w tak skrótowy sposób.

Najważniejsza premiera weekendu to znakomity dokument „Roman Polański”, dobrze na ekranie wypada też „Hell” futurystyczna wizja świata po ekologicznej katastrofie, posiłkująca się też pomysłami rodem z horror. Nieco gorzej najnowszy film Tima Burtona „Mroczne Cienie” z , co oczywiste w przypadku tego reżysera, Johny Deepem w głównej roli.Do obejrzenia także „Dyktator” ” czyli kolejna po “Alim G.” „Boracie” i „Bruno” przebieranka Saschy Barona Cohena.

Czy można kochać za bardzo? I czy można bać się za bardzo?

Warto zwrócić uwagę na Izę Lach. Dziewczyna ma talent i wyobraźnię, i właśnie uczyniła całkiem spory krok, by być jedną z najważniejszych popowych artystek (nie mylić z piosenkarkami) w naszym kraju.

Od dawna powtarzałem, że jedyne, czego potrzeba Killer Mike’owi do nagrania świetnej płyty, to równej, idealnie do niego dopasowanej warstwy muzycznej. Nigdy bym jednak nie pomyślał, że powinien się o nią zatroszczyć mistrz wykręconej, chorej hip-hop abstrakcji – El-P. Tymczasem okazało się, że ich współpraca to doskonały pomysł.

Czy jako Borat, czy Brüno czy Dyktator, Sacha Baron Cohen pozostaje taki sam. Nieprzyzwoity, niesmaczny, bardzo niepoprawny politycznie, ale przy tym bardzo zabawny i niewiarygodnie spostrzegawczy i po prostu prawdziwy.

Aga Zaryan to dziś bez wątpienia jedna z najważniejszych postaci na rodzimej scenie jazzowej. Na całe szczęście jej muzyka trafia do dużo szerszego grona niż konserwatywni fani jazzu, a za sprawą “Księgi olśnień” liczba sympatyków wokalistki z pewnością wzrośnie.

Po mrocznym “Sweeneym Toddzie” i kolorowej “Alicji w krainie czarów” dostajemy mieszankę jednego i drugiego.

Szybciej, mocniej, ciężej i lepiej – takimi słowami najprościej można określić zawartość drugiej płyty Luxtorpedy, “Robaki”.