Dorota Miśkiewicz bez zbędnego szumu, hałasu, bez rozbudowanej machiny promocyjnej, konsekwentnie robi swoje. Jej kolejny album przywraca wiarę w prostą, melodyjną muzykę bez zbędnych ozdobników i ślepego podążania za trendami, które dominują w Stanach czy na Wyspach.

Swoją poprzednią płytę duet Simian Mobile Disco zatytułował “Chwilowa przyjemność”. Dziś się okazuje, że nieco pospiesznie…

Nie zawsze nośny temat może zaowocować ciekawą historią, seks – emocjami, a zdrada – rewolucją w związku. Nie zawsze uznane nazwisko reżysera jest gwarantem dobrego filmu. “Trzy” to najbardziej rozczarowujące i puste dzieło w karierze Toma Tykwera.

Czekałem aż Czesław Mozil pokaże swoje inne, mniej wesołe, jarmarczno-błazeńskie oblicze. I dość szybko się doczekałem. Od tej innej strony artysta prezentuje się całkiem ciekawie.

Cierpliwość popłaca. Na pewno w przypadku tego szczególnego albumu, który jakby się teleportował do XXI wieku z czasów dla muzyki popularnej pradawnych. Płyta to retro, płyta teoretycznie niedzisiejsza, choć wielu współczesnym odbiorcom powinna się spodobać.

Każde ekstremum, jeśli podawane jest w zbyt dużej dawce, przestaje szokować, a zaczyna nudzić. Proste jak drut, a jednak niektórzy nie są w stanie tego pojąć.

Paweł Małaszyński został wybrany najgorszym aktorem i pewnie wielu marzy, by porzucił X muzę na rzecz muzy. Osobiście nie uważam, że powinien, ale fani solidnego, soczystego, rockowego grania na pewno by na tym skorzystali.

Bywają filmy dobre i bywają filmy pyszne. “Jiro śni o sushi” łączy obie te kategorie. Po seansie nabierzecie olbrzymiej ochoty na wypad na japoński specjał, a w ustach i głowie pozostanie wam rozkoszny posmak oraz wielkie uznanie dla mistrza z Tokio.

Czy zauważyliście, że większość płyt solowych, które były jakimś przełomem w muzyce, do których wraca się wciąż z przyjemnością, nie trwało więcej niż 40 minut? No właśnie. Piękne czasy, gdy należało zmieścić materiał na płycie winylowej odeszły już w zasadzie w zapomnienie, a wraz z ich końcem nastał okres zapychania albumów na zasadzie “im więcej piosenek, tym lepiej”. Niestety, tak nie jest.

Jeszcze jakiś czas temu zupełnie nie przypuszczałem, że będzie mi dane pochwalić Rihannę za album jako całokształt. Tymczasem “Talk That Talk” to naprawdę bardzo przyzwoity materiał.

50 słów może wystarczyłoby do oddania świetności nowego, drugiego w 2011 roku, albumu Kate Bush. Nie godzi się jednak traktować takiej artystki, w tak skrótowy sposób.

Czy można kochać za bardzo? I czy można bać się za bardzo?

Mikael Åkerfeldt z Opeth oraz Steven Wilson z Porcupine Tree zapowiadali, że wspólnym albumem zaskoczą fanów. Zaskoczenie jest. Może nie wielkie, ale całkiem miłe.

Warto zwrócić uwagę na Izę Lach. Dziewczyna ma talent i wyobraźnię, i właśnie uczyniła całkiem spory krok, by być jedną z najważniejszych popowych artystek (nie mylić z piosenkarkami) w naszym kraju.

Od dawna powtarzałem, że jedyne, czego potrzeba Killer Mike’owi do nagrania świetnej płyty, to równej, idealnie do niego dopasowanej warstwy muzycznej. Nigdy bym jednak nie pomyślał, że powinien się o nią zatroszczyć mistrz wykręconej, chorej hip-hop abstrakcji – El-P. Tymczasem okazało się, że ich współpraca to doskonały pomysł.